Een eerste impressie van het door Erik aangekondigde Firebrands, “een bron vol inspiratie voor mensen die hun merk willen activeren en revitaliseren in het digitale tijdperk”. Gisteren in Panama, wegens de tiende verjaardag van Het Interactive Advertising Bureau.
Igor Beuker: The Catholic Insider moet de Spinawards van 2005, 2006 en 2007 winnen.
Paul Beelen: Nooit jokken
Chuck Porter: We Don’t Believe in Focus groups
Michael Moon: Focus groups & Surveys are crap. They don’t tell you about the unconscious motivators’.
Igor Beuker weet al wie de Spinawards 2007 moet winnen:
The Catholic Insider , omdat Priester Roderick laat zien hoe je een merk met digitale media nieuw leven in kan blazen.
Paul Beelen kwam met een fantastische analogie van de langspeelplaat. Eerst hadden we de langspeelplaat. Je moest altijd een heel album kopen. Als je een nummer dat je niet zo goed vond over wilde slaan, moest je de naald optillen. Maar dat gaf dan zo’n rotgeluid, dat je dat maar zelden deed. Toen kwam de CD. (die volgens Michael Moon pas doorbrak toen Philips de DireStraits 5 miljoen bood om hun plaat NIET op vyniel uit te geven) De CD gaf de gebruiker al meer macht. Je kon vantevoren programmeren om track 3 niet te horen. En I-tunes maakt het helemaal makkelijk om de mindere tracks te negeren. Zo werkt het ook met advertising. Het wordt steeds makkelijker om een boodschap op bedrijf te negeren (aan de andere kant zouden we later zien dat het ook steeds makkelijker is om verliefd te worden op een merk).
Zijn belangrijkste lessen:
En zorg dat je geen track 3 wordt die mensen overslaan.
Hoe je dat doet:
- nooit jokken op internet;
- lees zijn whitepaper ‘advertising 2.0.
Matthew Snijder van Nokia had de nodige reclamefilmpjes over de Nokia N series meegebracht. Ondanks de heerlijke beat die onder de filmpjes vond ik het een beetje slaapverwekkend. Behalve dan het verhaal over de Guns n’ Roses mobile ticketing pilot waar Nokia aan had meegewerkt. De hele fulfillment van het concert ging via een mobieltje. Had ik gemist van de zomer:
Chuck Porter had betere filmpjes. Als “relamebureau dat jaarlijks extra vliegtuigen moet huren om de prijzen uit Cannes thuis te brengen” (aldus Igor), zaten we op het puntje van onze stoelen. Wat mij persoonlijk bijbleef waren de volgende tips:
- vertrouw nooit op focus groups;
- planning werkt niet. Wij gooien meestal 10 dingen in de lucht, en kijken dan wel wat werkt;
- don’t feed the gorilla. 60% van de advertising wordt toegeschreven aan de marktleider. Als je de
marktleider dus na-aapt, dan gooi je geld weg. Don’t follow the leader. Be different;
- go overboard. Doe juist die dingen waarvan je zelf denkt: ahh nee, dit kan echt niet. Zodra je creatieven
zeggen: “we could never run it, but it would be great”, laat je dan niet tegenhouden.
Het verhaal van Michael Moon was zo fenomenaal, dat ik het niet durf samen te vatten. Met prachtige, beklijvende verhalen vertelde hij dat je merk ‘de oude systemen’ moet behagen, om groot te worden en te blijven, (De vertaling ‘de oude systemen’ behagen ontleen ik overigens aan Paul Postma).
Zo verklaarde hij het succes van McDonalds (the methodocal approach & superb French Fries; what’s your French fry).
Bush (a 6 year old girl intuitively feels that that strong & wrong guy can bring safety, whereas the right & weak guy can’t).
Starbucks: Nu dat de vrouwen ook zo nodig moeten werken (vrije vertaling van mij ;-) missen we de koffiekan en de versgebakken taart die we vroeger meekregen. En Starbucks speelt in op dat onbewuste gemis.
Marlboro: The Marlboro man is everything that the 13 year old adolescent (who has to live in his fathers house obeying his mothers’ rules...) is not. He is the true aspirational character for this target group for decades.
Aanvullingen op dit verslag zijn welkom.
Terug naar het overzicht van blogpostings